Chronisch ziek

‘De energie van mijn cliënten werkt als een pijnstiller’

Mariëlle Smits gaat elke dag op haar werk de strijd aan tegen de pijn door de nasleep van een dubbele hernia. Maar ze blijft op de been, dankzij de liefde voor haar vak, een flinke dosis humor en een neurostimulator. ‘Vanwege dat apparaatje voel ik me net een bionische vrouw. Af en toe moet ik de batterij opladen op mijn werk. Even stekkeren, zeg ik dan. Tot grote hilariteit van de cliënten.’

‘Ik heb het leukste werk dat er is. Al zeventien jaar werk ik met dezelfde groep verstandelijk gehandicapten. Hun enthousiasme als ze me ’s morgens weer zien. Daar word ik echt warm van. En het geeft zo veel energie om hun leven net wat prettiger te maken. Die energie werkt als een pijnstiller. En dat heb ik nodig.’

Zes verschillende behandelingen

‘In 2013 kreeg ik rugklachten. Ik ging een lang medisch traject door waaruit bleek dat ik een hernia had en een vorm van heupdysplasie. De hernia werd een dubbele hernia, waaraan ik snel geopereerd moest worden. Op zich verliep de operatie prima. Maar ik had de pech dat mijn lichaam te snel littekenweefsel aanmaakte. Daardoor keerde de pijn terug. Voor wel zes verschillende behandelingen liep ik de pijnpoli af. Niets hielp. Tot mijn arts voorstelde een neurostimulator te implanteren.’

Laatste redmiddel

‘Zo’n neurostimulator is een allerlaatste redmiddel. Het kan zijn dat het niet werkt, de arts was daar heel realistisch over. Maar je hoopt het natuurlijk wel. Dus laadde ik me op voor zo’n laatste operatie van twee uur. Ik was helemaal bij, hoorde alles. Ook toen de verpleegkundige zei: ‘Het komt helemaal goed, mevrouw’. Tja, ze zei het met de beste bedoelingen, maar achteraf werd ik daar wel een beetje boos over. Want het kwam niet goed. Ik bleef pijn houden. Ik ben best een nuchter mens, maar toen de arts vertelde dat de pijn nooit helemaal weg zou gaan, moest ik daar wel een traantje om laten. Waarom heb ík dat nou weer?’

Geen Efteling

‘De neurostimulator werkt voor mij niet 100%. Jammer, maar mijn werk laat ik er niet door afpakken. Ik ben namelijk veel minder gezellig als ik de hele dag thuis zit te kniesoren op de bank. Mijn man en twee dochters zien dat ook in. Soms is het wel moeilijk voor hen dat ik een dag lang thuis moet uitrusten van de inspanningen op mijn werk. Een actieve vakantie of een dagje Efteling zit er niet meer in.’


Goed luisteren

‘Mijn arts verwijt ik niets. Voor hem is het ook een tegenvaller. Hij doet zijn werk met de beste bedoelingen en kan er ook niets aan doen dat er iets mis is in de fabricage van mijn lichaam. Wat ik fijn vind, is dat ik een goede klik met hem heb. Hij neemt mij serieus, weet goed te luisteren. En de verpleegkundigen zorgen voor een prettige sfeer. Dat probeer ik op mijn werk ook te bewerkstelligen. Goed luisteren naar de cliënten van mijn groep, want wat ze zeggen is niet altijd wat ze bedoelen. En een prettige sfeer creëren, ook dat is belangrijk. Mijn arts kan mijn pijn niet wegnemen en ik kan de handicap van de cliënten niet wegnemen. Maar ik kan het leven van mijn cliënten wel aangenamer maken.’

Komt een zorgmedewerker bij de dokter...

Van medewerker in de zorg naar patiënt of cliënt, en nu?! Vind lotgenoten en deel je ervaringen, vragen en tips met je collega's uit de zorg in de IZZ Community.