Fysieke belasting

‘Ik heb geleerd mijn grenzen te bewaken'

Twee jaar geleden kreeg Helma Jansen borstkanker. Zo werd de verpleegkundige plots zelf patiënt. Heftig was de behandeling, intensief de re-integratie. Nu is ze weer terug op de afdeling Neurologie van het Meander Medisch Centrum in Amersfoort. ‘Ik heb geleerd mijn grenzen te bewaken. Toch kies ik er weleens voor eroverheen te gaan.’

‘Een geboren verpleegkundige, dat ben ik. Als klein meisje maakte ik al zalfjes. Rijstsnoepjes waren pilletjes. Van luiers maakte ik zusterkapjes. Op de middelbare school koos ik wiskunde, scheikunde en biologie, omdat dit voor de opleiding nodig was. Terwijl ik helemaal niet goed in wiskunde was. Daar heb ik me echt doorheen geworsteld. Ik moest en zou het ziekenhuis in. En dat lukte. In september ben ik 25 jaar in dienst, daar ben ik echt trots op. Net als op mijn team. Ze hebben me enorm gesteund toen ik twee jaar geleden de diagnose borstkanker kreeg. Na een oproep van het bevolkingsonderzoek ging ik onbevangen naar de bus toe. Normaal moet je twee weken wachten op de uitslag, maar de huisarts belde de maandag erop al. Er was iets gevonden. Een “gradatie 0”, zoals dat heet. Het kon nog alle kanten op. Na de mammografie, echo en punctie in het ziekenhuis bleek het toch echt om borstkanker te gaan. Oh, help … Het was zo tegenstrijdig: je bent dagelijks met zieke patiënten bezig en staat er niet bij stil dat jou dat ook kan overkomen. En toch was het zo. Ik onderging een operatie en een intensief, experimenteel traject met bestraling. 5 werkdagen, 10 sessies met minimaal 6 uur ertussen. Dus 2 per dag. Dat was heftig, maar ik ben er goed uitgekomen.

Van koffiedrinken tot volledige wisseldiensten

De re-integratie daarna ging fantastisch. Het is geen griepje waar je van herstelt. Met de hulp van de bedrijfsarts, leidinggevende en het team bouwde ik rustig op. Om stabiliteit te waarborgen. En ook om het mentaal de juiste plek te kunnen geven. Een halfjaar na de diagnose ging ik voorzichtig weer aan de slag. Ik was zo dankbaar, ik mocht weer! Eerst met een uurtje koffiedrinken. Daarna wat computerwerk. En vervolgens steeds een beetje meer. Ik stond ervan versteld hoeveel je hebt in te halen na 5 maanden. Formulieren, handelingen … er was in korte tijd zo veel veranderd. Daar moest ik echt even voor gaan zitten. Maar wat was ik blij dat ik mijn uniform weer aan mocht.

Voor 200%

De re-integratie duurde tot en met september 2016. Inmiddels werk ik weer volledig in wisseldiensten. Ik heb nog wat fysiotherapie voor restklachten in mijn nek en schouder en door lichte oedeemvorming in mijn borst en oksel. Er is flink in mijn borst gesneden waardoor de afvoer van afvalstoffen en vocht minder goed gaat. Daarnaast heb ik lange tijd met links gecompenseerd om mijn rechterzijde te ontlasten. Dan merk je hoe zwaar de deuren in het ziekenhuis zijn. Dat leidde tot spierpijn en overbelasting. Zeker tijdens drukke diensten wil de pijn er nog weleens doorheen snerpen. Of ik dat in mijn werk kan omzeilen? Als ik er ben, dan ben ik er ook voor 200%. Per situatie kies ik ervoor of ik door de pijn heen werk. Niet altijd slim, maar soms moet het maar even. Het is nu niet anders.

Balans inbouwen

Wat ik vooral geleerd heb in die herstelperiode, is het belang van balans. Verpleegkundigen moet je altijd afremmen. Mij ook. Daarom werkte ik de ene dag en had ik de volgende vrij. Na het werk vond ik het heerlijk om in het ziekenhuis al te douchen. Die hersteltijd was echt nodig. Ook thuis heb ik meer balans ingebouwd: iets wat overmorgen kan, niet morgen doen. Het onkruid in de tuin af en toe eens laten groeien. In plaats van vechten, vaker accepteren. Met de stroom mee bewegen, zoals dat ook tot uitdrukking komt in de naam van ons ziekenhuis. Dat geeft me rust, in mijn hoofd en mijn lijf!’