Fysieke belasting

‘Mijn enkel was gebroken, wat een tegenvaller. Ik begrijp nu beter wat patiënten doormaken.’

Ze begon als jongste bediende in de gipskamer en werd al snel een van de eerste vrouwelijke gipsverbandmeesters van Nederland. Het technische ambacht zit haar als gegoten. Alleen kreeg Ine Hendrix even stress toen ze zelf met een gebroken enkel naar haar ziekenhuis moest. ‘Maar ik ben perfect geholpen door mijn collega-gipsverbandmeester. Nu kan ik voor sommige bezorgde patiënten letterlijk een dansje doen om te laten zien dat het ook met hen goed zal komen.’

‘Ik ben geen teamplayer. Geef mij maar het zelfstandige werk in de gipskamer. Lekker technisch: met een gipszaag en messen het gips aanleggen en met schroeven en boutjes braces op maat instellen. Heerlijk. Vroeger was het echt een mannenberoep. Toen ik jaren geleden spullen afhaalde bij de inkoper van het ziekenhuis, viel hij van verbazing achterover: ‘Bent ú de gipsverbandmeester?’ Ja, ik sta mijn mannetje. Heel mooi vind ik ook het contact met al die verschillende patiënten. In ons kleine ziekenhuis gaat het er gemoedelijk aan toe. Dat is over het algemeen wel de sfeer van onder de rivieren. Zo zie ik dat.’

Gebroken enkel

‘Wandelen is mijn grote hobby. Op een zondag was ik in the middle of nowhere met mijn man toen ik me verstapte en mijn enkel brak. Eerst dacht ik dat er niets gebroken was, iets wat ik vaak ook van patiënten hoor. Ik ben naar de auto gestrompeld en de volgende dag zelfs naar mijn ziekenhuis gereden. Wel met haast: want ik wist dat mijn collega-gipsverbandmeester dan tijd voor me zou hebben. Toen bleek dat mijn enkel was gebroken, viel de grond onder mijn voeten weg. Wat een klap. Het is alsof iemand aan de noodrem trekt: opeens staat je leven stil, moet je alles wat je doet neerleggen en ben je volledig afhankelijk van anderen. Ik snap nu beter dat patiënten daar tegenaan kunnen lopen.’


Dansje doen

‘Ik ben enorm goed geholpen door mijn collega’s, daar had ik ook alle vertrouwen in. Maar wat zag ik op tegen het ontslag: thuis zes weken met mijn been omhoog. Gelukkig was mijn man er. We zouden vier maanden later op wandelvakantie gaan. Ik heb een knop omgezet om dat te halen en ben met bloed, zweet en tranen gaan revalideren. Je moet kunnen doorzetten, door de pijn heen bijten. Dan lukt het. Dat geef ik mijn patiënten ook mee. En ik doe wel eens een dansje om te laten zien dat ik als ex-patiënt het ook heb gered. Die ervaring zorgt ervoor dat ik meer begrip heb gekregen voor wat patiënten doormaken. Dat maakt me niet alleen een betere zorgverlener, maar ook een beter mens.’

Zorg voor jezelf Community

Van medewerker in de zorg naar patiënt of cliënt, en nu?! Deel je ervaringen, vragen en tips met je collega's uit de zorg in de het forum Mijn zorgmoment in de Zorg voor jezelf Community.