Psychische belasting

Mijn werk hielp me uit mijn burn-out

Een burn-out, een heftige tijd thuis, en dan voor een nieuwe functie kiezen. Klinkt tegenstrijdig. Maar voor IZZ-lid Sylvia Meinders was het dat niet. Juist de uitdaging op haar werk gaf haar de kans om echt haar gedachten te verzetten.

‘Al vanaf een jaar of vier oud had mijn oudste zoon pijn aan zijn knieën. De huisarts zette me weg als een overbezorgde moeder. Dat herhaalde zich toen onze jongste dezelfde klachten ontwikkelde. Uiteindelijk kreeg ik van de huisarts schoorvoetend een verwijzing naar de orthopeed. Die schrok heel erg: ze hadden allerlei botgezwellen. Het ging om een erfelijke botafwijking: HME-MO. Zulke gezwellen zoeken de weg van de minste weerstand en gaan drukken tegen zenuwen, spieren, slagaderen, noem maar op. En de ziekte stopt pas als je volgroeid bent. Tot die tijd moet je continu operaties ondergaan.’

‘Het was een bittere pil om te slikken. Vooral omdat later bleek dat mijn ook botafwijkingen had, zonder dat hij het wist. De kinderen hadden de ziekte van hem geërfd. Bij hem zaten er nog oude botgezwellen zaten. Eén ervan, bij de enkel, had het kuitbeen vanbinnen uitgesleten, waardoor het op knappen stond. Er volgden jaren van meerdere operaties per jaar in ons gezin. Voor de zorg thuis kon ik niet meer terugvallen op mijn man. Daardoor kwam alles op mij neer. Dat vond ik heel zwaar. Ik heb veel plichtsbesef, voelde me verantwoordelijk om alles draaiende te houden. Ook kampte ik nog met een soort schuldgevoel tegenover de middelste – de enige die de ziekte niet heeft. Ik wilde niet dat hij aandacht tekortkwam. En zo kreeg ik een burn-out, in het jaar met zeven ziekenhuisopnames binnen ons gezin.

Tegelijkertijd werkte ik als fysiotherapeut. Dat deed ik al sinds 1989 met plezier. Ik vond het fijn dat collega’s op me konden bouwen. Al was het voor mij uiteindelijk meer routine en automatisme geworden. Toen ik de burn-out had, kreeg ik het advies: zorg voor een balans tussen wat je energie kost en wat je energie geeft. Ineens ging ik me realiseren dat mijn werk me geen energie meer gaf. Ik deed het maar gewoon.

Een nieuwe bestuurder vroeg of ik een integraal veiligheidsmanagementsysteem wilde opzetten. Die kans heb ik aangegrepen. Het pakte geweldig uit. Het grote voordeel was dat ik in mijn werk op kon gaan, zodat ik even niet dacht aan de problemen thuis.’

‘Ik ben van mezelf echt een piekeraar. Ik werd ook vaak halverwege de nacht malend wakker. Dankzij mijn nieuwe functie veranderde dat. Er was weer iets anders om me op te richten. Die bevlogenheid heb ik weten vast te houden. Ik ben weer gaan studeren. Iets waarvan ik dacht dat het nooit zou kunnen met mijn privésituatie. Maar alleen geven werkt niet. “Je moet voor jezelf zorgen om voor een ander te kunnen zorgen”, dat aloude credo is waar. Ik ben geen stilzitter; ik haal energie uit dingen doen. Zo kwam ik door mijn burn-out en de zware periode met veel operaties in het gezin heen. Juist dankzij mijn werk!’

Wil je in contact komen met Sylvia, reageren op haar verhaal, of je eigen verhaal delen? 
Lees dan Sylvia's bericht in de de Zorg voor jezelf Community.

Team Burn-out

Steeds meer zorgmedewerkers krijgen met een burn-out te maken. De Zorg voor jezelf Community gaat daarom in 2018 op een missie: het bespreekbaar maken van burn-out in de zorg. We willen elkaar ondersteunen in alle fases; van (h)erkenning tot herstel. In de community bieden we elkaar support en delen we ervaringen, inzichten en tips. Lees meer