Psychische belasting

‘Prioriteiten stellen? Dat is gemakkelijk gezegd, want welke cliënt geef je voorrang?’

Van het ene op het andere moment knapte er iets bij Karin. Ze ruimde op maandagochtend de ontbijttafel af, klaar voor een nieuwe werkweek. Om vijf minuten later niet meer te stoppen met huilen omdat ze haar autosleutel kwijt was. Na een jaar krabbelde ze weer op, zelfbewuster dan ooit.

‘Veel mensen denken dat ik zwaar werk heb als geestelijk verzorger in de gehandicaptenzorg. Maar het geeft juist veel voldoening. Het begeleiden van ouders als hun kind op een instelling wordt geplaatst. Gesprekken met cliënten over hun mogelijkheden en onmogelijkheden. Leven met een beperking laat mensen zingevingvragen stellen. Zoals: wie ben ik, wat kan ik, waar mag ik op hopen? Nee, het zijn eerder de zaken er omheen die stress veroorzaken. Het vergaderen en overleggen en vooral de reorganisaties. Dat was de reden dat ik omviel.’

Meer werk zonder extra hulp

‘Door een fusie kreeg ik steeds meer werk. Meer cliënten, meer overleg, meer administratie. Maar zonder extra hulp of uren. ‘Je moet prioriteiten stellen’, werd tegen me gezegd. Ik vind al het werk belangrijk. Hoe kun je kiezen tussen twee cliënten die allebei even hard schreeuwen om hulp? Ondertussen speelde er thuis ook van alles. Ik had net de zorg over mijn twee kleine kinderen, waar ik als bezorgde ouder geregeld spanningen om had. Ik had slaapgebrek.’

In staking

‘Op 21 januari ging het mis. Ik weet het nog precies. Mijn man zag me huilen om autosleutels die ik kwijt was. Hij stond erop dat ik thuis bleef. Ik ging naar mijn huisarts en die nam alle tijd voor me. ‘Maar uw spreekuur loopt uit’, zei ik nog. Waarop ze zei: ‘Je moet eens ophouden om je zorgen te maken voor anderen.’ De weken daarna was mijn hele lichaam in staking. Ik had de energie en de wil niet meer om de voordeur te openen. Wat mij goed deed, was de stapel kaartjes van collega’s en cliënten: 233, meer dan voor de geboorte van mijn kinderen. Ik heb ze in een album geplakt. Soms kijk ik er nog naar.’

Geen standaard overwerk

‘Vanaf dag één miste ik mijn werk. Met therapie tegen mijn angsten, stress en depressie werkte ik aan mijn re-integratie. Ik had het permanente gevoel dat er iets verschrikkelijks stond te gebeuren. Dat denkpatroon leerde ik te doorbreken. En ik heb veel meer rust in mijn agenda gecreëerd. Na een drukke periode voel ik me niet schuldig om wat extra uren vrij te nemen om weer op te laden. Ik weet, in de zorg bestaat de cultuur van continu de gaten dichtlopen. Maar standaard overwerken doe ik niet meer. Zijn er meerdere cliënten die aandacht vragen? Dan hanteer ik gewoon een wachtlijst, daar heb ik vrede mee.’


Af en toe een pizza

‘Ook thuis ben ik relaxter. Ik hoef niet op alle fronten meer goud te halen. Zo heb ik hulp in het huishouden geaccepteerd. Er hoeft niet elke dag een gezonde, verse maaltijd op tafel te staan; een pizza op zijn tijd is ook goed. Het belangrijkste verschil met vroeger: ik geniet veel meer. Zoals laatst van een kerkdienst die ik had verzorgd. Geen stress en onzekerheid om een enkeling die kritiek zou kunnen geven, maar blij zijn met alle warme reacties na afloop.’

Zorg voor jezelf Community

Steeds meer zorgmedewerkers krijgen met een burn-out te maken. De Zorg voor jezelf Community biedt daarom een plek om hierover met elkaar ervaringen uit te wisselen, tips te delen en elkaar vragen te stellen. Ga naar het forum Burn-out in de zorg en praat mee.